thomensanne.reismee.nl

Bier en biltong

Dag lieve mensen,

Ik vind reisblogs eigenlijk een beetje suf en ik heb geen idee of ik het volhoud om verhalen te posten, maar ik heb er tóch eentje aangemaakt. Waarom? Omdat het hier in Johannesburg, ondanks het negatieve imago dat aan deze stad kleeft, zo mooi en fijn is. Het is een stad van uitersten: van villa's aan de ene kant tot golfplaten minihuisjes aan de andere kant. En alles ertussenin. Er wonen hier meer dan honderd nationaliteiten, het is een melting pot tegen wil en dank. Wij wonen zelf in Morningside, één van de noordelijke buitenwijken. Hier vormen hoge muren het straatbeeld en er rijden vreselijk dure auto's rond.  

Thom en ik zijn hier nu twee weken en hebben al veel gezien en meegemaakt. Niet alles daarvan was rozengeur en maneschijn, maar dat had niks met deze (pracht)stad te maken. Thom en ik zijn namelijk allebei al ziek geweest. Nog steeds ben ik, ondanks het zonnetje dat hier elke dag schijnt, ontzettend verkouden. Inmiddels heb ik een berg Strepsils en vitamine C ingeslagen, dus dat moet goed komen. De eerste tien dagen sliepen we ook slecht. Omdat JHB zo hoog ligt, is de lucht heel droog en dat resulteerde in veel hoesten, pijnlijke ogen, schrale lippen en een droge keel, wat onze slaap dus niet echt ten goede kwam. Maarrrr... inmiddels zijn we er aan gewend. De droogte zorgt er ook voor dat veel bloemen en planten hier verdord en bruin zijn. Spijtig, want in JHB is veel 'groen' te vinden. Maar goed, in september begint hier de lente en hoe warmer het wordt, hoe vaker het gaat regenen. Ik kijk zelf wel uit naar een goede Hollandse bui :-) 

Zoals gezegd hebben we al veel gezien. Maar waar te beginnen? Johannesburg (hier liefkozend Jozi genoemd) is vooral héél groot. Met 4,5 miljoen inwoners (en dan tel ik de 1,5 miljoen mensen in Soweto niet eens mee) is het de grootste stad waar ikzelf ooit ben geweest. Vanwege de veiligheid én de enorme afstanden rijden we hier rond in ons autootje. Het is heel bijzonder om, al rijdend, de stad te zien veranderen. Het lijkt wel of elke wijk een andere sfeer heeft, een andere bouwstijl, een ander soort mensen. De stad is heuvelachtig, waardoor je op hogere punten een heel weids uitzicht hebt op deze metropool.

In ons eerste weekend hier werden we door collega's van Thom uitgenodigd om mee te gaan naar een geheel uitverkochte rugbyfinale. Het was niet het nationale team (de Springboks) dat speelde, maar een lokaal team dat streed tegen een team uit Nieuw-Zeeland. Het was blijkbaar een heel bijzondere finale maar waarom is me, ondanks een ellenlange uitleg van een enthousiaste Zuid-Afrikaan, niet helemaal duidelijk geworden. Johannesburg verloor de wedstrijd, dus de beker was voor NZ maar dat mocht voor ons de pret niet drukken. Er was vuurwerk, er was bier, er was brandy en er was biltong.  

Het feit dat zo'n 95 procent van de aanwezige rugbyfans wit was, verbaasde me nogal. Het is erg surrealistisch als je in Afrika bent en iedereen om je heen is wit. Vooral als je met elkaar langs een bord loopt waarop staat 'No Pedestrians' en daaronder 'Geen Voetgangers'. Dan word je wel even met je neus op kolonisatie-feiten gedrukt.

Omdat ik zo verbaasd was, heb ik uitleg gevraagd aan een witte Zuid-Afrikaan. Het blijkt dat rugby hier een 'witte' sport is. Dat wil zeggen: de professionele rugyers komen veelal van scholen met een sterk rugbyteam en waar veel wordt ingezet op de sport. Dit zijn voornamelijk private schools die te duur zijn voor de het grootste deel van de zwarte bevolking. Rugby als elitesport dus. Voetbal daarentegen is een 'zwarte' sport. In Soweto hoorden wij van onze gids Lungile dat er een uitdrukking bestaat in de trant van 'hoe groter de bal, hoe armer degenen die het spelen'. Golf, tennis en rugby lijken vooral voorbehouden voor de 'rijken', voetbal is voor de 'armen'.

(Over sport gesproken: eerder die dag lunchten we bij een bowling club. Leuk, dacht ik, bowlen. Maar het ene bowlen is het andere niet, want het ging om lawn bowling. De uitleg van dit spel drong helaas niet helemaal tot ons door. Thom dacht dat het iets weghad van curling op gras, ik zag eerder een potje jeu de boules voor me.)

In het Apartheidmuseum kwamen we nog veel meer te weten over de kolonisatie die ergens in de zeventiende eeuw begon, met Apartheid als één van de gevolgen. Dit museumbezoek was een behoorlijke les in white privilege. Het is bijna niet te geloven dat dit afschuwelijke systeem tot aan 1990 heeft standgehouden. Toen was ik al geboren! Hendrik Verwoerd, een Amsterdammer, was degene die de vele segregratiewetten implementeerde. Hij word ook wel de architect van Apartheid genoemd. Een verschrikkelijke man. Hij was als minister verantwoordelijk voor de educatie van de zwarte bevolking. Eén van zijn uitspraken (uit 1953) heb ik onthouden: "I have control of native education. I will reform it so that natives will be taught from childhood that equality with Europeans is not for them." Toen hij in 1958 premier werd, beroofde hij de zwarte bevolking van hun stemrecht. Hij stierf in 1966, toen een tweede aanslag op zijn leven hem fataal werd.

Ik zou nog heel veel kunnen vertellen over dit museum. Over Nelson Mandela, Steve Biko, Helen Suzman, Hector Pieterson en over Lilian Ngoyi. Zij was lid van de vrouwentak van de ANC (de partij van Mandela) toen ze op 9 augustus 1956 protesteerde tegen Apartheid in Pretoria, samen met zo'n 20.000 andere vrouwen. Deze dag wordt in Zuid-Afrika nog steeds geëerd: National Women's Day is sinds 1994 een feestdag. Geheel toevallig bezochten wij op de 9e het museum en mocht ik als vrouw gratis naar binnen.

In onze eerste week zijn Thom en ik ook naar de show van Trevor Noah geweest. Hij, kind van Soweto, is de presentator van The Daily Show op Comedy Central en begon zijn carrière in stand-up comedy in Johannesburg. Zijn levensverhaal is heel bijzonder en het boek dat hij daarover schreef ook. Zijn moeder is zwart, zijn vader wit. Omdat hij geboren werd tijdens Apartheid was zijn geboorte an sich al een misdrijf. Inmiddels is hij mega-succesvol en stond hij met een nieuwe comedyshow drie avonden op rij in een enorme hal (er is plek voor 20.000 man) in JHB. Wij waren er gelukkig bij en hebben heel hard gelachen. Eén van zijn eerdere shows ('Afraid of the dark') staat trouwens nu op Netflix. Zijn imitatie van Nelson Mandela is goud.

(Leuk weetje: een verwarming is in JHB nogal een abstract begrip. In de zaal waar Trevor optrad, was het dan ook ijskoud. Mensen zijn hier gewoon om met hun winterjas aan in zo'n zaal te gaan zitten. De behaaglijk warme theaters in Nederland zijn er niks bij. Ook normaal hier: bij de horeca-stands hele flessen wijn kopen. Geen glas. Een fles.)

(Leuk weetje 2: ik ben lid geworden van een gym. Ik fitness nu. Het moet niet gekker worden.)

Ik zou nog veel meer kunnen vertellen over het leven in Jozi maar dit verhaal is al eindeloos, dus voor nu laat ik het hierbij. Hopelijk tot een volgende keer :-)

Veel liefs!

Reacties

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!